COSTAS ÁLVAREZ, Ledicia, Unha estrela no vento, Xerais, Vigo, 2000, ISBN: 84-8302-481-0, 217 PP.
Este foi o mellor libro que lin ata agora. Houbo outros libros pero non coma “Unha estrela no vento”. Se lle dese unha puntuación daríalle un dez e, se puidera pasar de dez, faríao. A min recomendáronmo, e así o farei eu recomendándollo a todas as persoas, mesmo aquelas ás que non lles guste ler. Cando comecen o libro terán que seguir lendo, non porque os obriguen senón porque lles vai gustar. A min sucedeume iso, ter que ler e ler ata rematalo. Por iso felicito á autora, por escribir unha obra tan boa. Espero atopar axiña o momento no que lea outro libro tan bo.
Unha estrela no vento trata dun rapaz chamado Miguel Foz Blanco. Este ten una irmá chamada Paula.
O seu pai traballaba nunha empresa e dixéralle á familia que tiña que ir tres días a Madrid por cuestións de traballo. Eles estaban convencidos daquilo. Resulta que Miguel vai xunto co Maqui, Xoán, Martiño e outros amigos a un bar que estaba case o lado da súa casa chamado a Lagoa. E unha noitiña ía Miguel cara a súa casa só cando sentiu un ruído e decatouse que era o Bruto e a súa tropa. Estes pegáronlle, e por culpa desta pelexa, Miguel estivo malo pola coitelada que lle meteran. Cando á este lle deron a alta no hospital chegou a casa e tivo un moi bo recibimento por parte da súa irmá Paula, pero non do seu pai, xa que este íase a Madrid, pero xa non eran tres días, senón unha semana. O pai non quixo deixar o número do hotel ó que ía a ir e isto a Miguel pareceulle raro, entón o que fixo foi chamar a unha das oficinas da empresa, e nesta comentáronlle que o seu pai collera unha semana de vacacións. Isto a Miguel aínda lle soou peor e o que fixo foi chamar a Román, un íntimo amigo do seu pai, e este amigo confesoulle a Miguel que o seu pai fora de vacacións para estar coa amante coa que estaba enganando a súa propia muller.
Despois de todo isto
sucedeu outra desgracia. Helena e Santiago, que son os tíos de Paula e Miguel, morreron nun accidente de coche, pero a Abel, o seu fillo,
que este era un rapaz enfermo non lle pasou nada, xa que el non ía no coche.
Abel non podería vivir só por iso foi vivir a casa de Miguel.
A nai de Paula tivo que ir o enterro deles á Coruña, e Miguel e a irmá quedaron solos na casa, el a cargo da irmá coa súa grave ferida.
Este era un rapaz que na escola quitaba malas notas e á profesora de literatura non ha podía ver diante. Resulta que un día este fora a Lagoa, como moitos outros días o final das clases, e alí íase ver con Marta, a prima de Martiño.
Estando na Lagoa e el con Marta entrou unha rapaza pola porta vendendo rosas. Ela chamábase Reina e era xitana.
Miguel namorouse dela e deixou a Marta, coa que nunca chegara a ter nada, e co tempo fóronse coñecendo máis e máis e entón el descubriu que a súa moza era irmá do Bruto, o que lle pegara a malleira.
Os amigos de Miguel tiñan planeado unha pelexa para un domingo no que Miguel non participaría, como tampouco o faría Abel.
…………………………………
Tamara 3a
CAMILLERI, Andrea; A pensión Eva, Galaxia, Vigo, 2006, ISBN: 978-84-8288-824-8
Hai uns días rematei un libro titulado “
FERNÁNDEZ PAZ, Agustín, Cartas de Inverno
AGRA, Agustín
